End of Oak Street lijkt dinospektakel, is een familiedrama

End of Oak Street draait sinds 14 augustus in de Nederlandse bioscopen, en de recensies vallen een stuk warmer uit dan je bij een zomerse dinofilm zou verwachten. Op Rotten Tomatoes stond de film bij de eerste lichting kritieken op 86 procent. Toen er zo'n 99 recensies binnen waren, zakte dat naar 83 procent. Voor een blockbuster die halverwege augustus wordt uitgebracht, traditioneel het kerkhof van het bioscoopjaar, is dat opvallend hoog.

De opzet is simpel. De familie Platt woont in een doorsnee buitenwijk aan Oak Street. Op een nacht wordt de hele straat door een onverklaarbaar kosmisch voorval verplaatst naar een landschap waarin de Spinosaurus en de Stegosaurus de baas zijn. Anne Hathaway speelt de moeder die tegelijk een uiteenvallend gezin en een volledig ingestort ecosysteem moet zien te managen. Ewan McGregor speelt tegenover haar. Regisseur is David Robert Mitchell, bekend van de horrorfilm It Follows.

En daar zit de verrassing. Wie op de poster afgaat, verwacht twee uur rennen en brullen. Critici schrijven juist dat het geweld er is om iets anders te dragen: het langzame afbrokkelen van een huwelijk en een gezin, verteld tegen een achtergrond van bloedvergieten. De dinosaurussen zijn de aanleiding, niet het onderwerp. Dat verklaart waarom de film bij de een binnenkomt als meer dan popcorn, en bij de ander juist helemaal niet.

Wat de recensenten zeggen over End of Oak Street

Het beeld is overwegend positief, maar zeker niet unaniem. De internationale pers is enthousiaster dan de kritiek in ons taalgebied, waar de sterren rond de middenmoot blijven hangen. Wie de recensies naast elkaar legt, ziet twee kampen die het over dezelfde film hebben en er volstrekt andere conclusies uit trekken.

De lof: Hathaway houdt alles overeind

David Ehrlich van IndieWire noemt het opnieuw een hoogtepunt in een uitzonderlijk jaar voor Hathaway en prijst de ingehouden woede die ze meebrengt. David Gonzalez van The Cinematic Reel gaat verder en noemt het de beste dinosaurusfilm sinds Jurassic Park, en alles wat Jurassic World had willen zijn. Pete Hammond van Deadline zit vooral op de zaalervaring.

If ever there is a movie to see in a packed theater, it is this one.

De kritiek: McGregor en een toon die schuurt

David Rooney van The Hollywood Reporter is er in één zin klaar mee: McGregor is volgens hem simpelweg slecht. In Vlaanderen kwam De FilmBlog niet verder dan drie sterren. Recensent Julia Maria Keers hield het op tweeënhalve ster en vond dat de film zijn eigen komische mogelijkheden nooit benut, en ook nooit echt ontroert. Het Amerikaanse Plugged In waarschuwt bovendien voor seksueel getinte scènes die niets aan het verhaal toevoegen.

Van Flowervale Street naar een jaar uitstel

Nederlandse bioscoopagenda's voeren de film nog altijd onder een tweede naam: Flowervale Street, met jaartal 2025. Dat was de oorspronkelijke titel en de oorspronkelijke planning. Ergens onderweg werd het project omgedoopt en ruim een jaar doorgeschoven. In Hollywood is dat meestal een slecht teken; een nieuwe titel zo laat in het traject betekent doorgaans dat een studio het vertrouwen kwijt is. Hier lijkt het andersom te hebben uitgepakt.

Waarom iedereen Jurassic Park erbij haalt

De vergelijking met de film van Steven Spielberg uit 1993 valt in vrijwel elke recensie, en dat is geen toeval. Sindsdien zijn er zes vervolgen gemaakt en is het idee van een dinosaurus op het witte doek vooral routine geworden. Wat critici hier opmerken, is dat het beest weer eng is omdat de mensen ertussen ergens om geven. Niet de effecten zijn nieuw, de inzet is dat.

Dat is ook precies waar Mitchell vandaan komt. It Follows werkte niet vanwege zijn monster, maar vanwege de sfeer van dreiging in een buitenwijk waar niemand je gelooft. Diezelfde buitenwijk staat nu centraal, alleen met tanden erin. Voor wie zijn eerdere werk kent is dit dus geen gekke stap, maar een logische opschaling.

Kun je hier je kinderen mee naartoe nemen?

In de Verenigde Staten kreeg de film een PG-13-label, en meerdere critici vinden dat hij tegen de bovenkant van die grens aan schuurt: veel geweld, stevig taalgebruik en dus die seksuele scènes. Voor Nederlandse ouders is het Amerikaanse label niet leidend, maar het geeft wel richting. Kijk de Kijkwijzer-pictogrammen na bij de kassa of op de site van je bioscoop voordat je een tienerkaartje koopt.

Praktisch: een kaartje kost in Nederland al snel meer dan tien euro, en dit is bij uitstek een film waarvan de beleving staat of valt met een volle zaal en fatsoenlijk geluid. Ga in het weekend, of op een avond waarop het druk is. Wie liever wacht op de streamingversie krijgt straks hetzelfde verhaal, maar mist waarschijnlijk precies waar de recensies over schrijven.